4. aug, 2017

Ieder mens heeft recht op een zinvol bestaan, hij heeft daar recht op en de samenleving moet zodanig zijn ingericht dat aan deze behoefte kan worden voldaan.
Dit is het uitgangspunt van waaruit medemenselijkheid dient te werken, natuurlijk ontstaat direct de discussie "wat is een zinvol bestaan?" wat voor de één zinvol is hoeft het voor een ander niet te zijn.

Hieronder een aantal gedachten die wellicht kunnen helpen een richting te bepalen die we kunnen volgen om "de best mogelijke wereld"te bereiken. Het is wel zo dat deze gedachten niet meer dan "los zand"zijn die nog lang geen werkbare vorm hebben. Vraag ... moet het wel een logische en werkbare vorm hebben? Kan de wereld er niet beter één zijn waarin doorlopend zogenaamde waarheden ter discussie staan? Ikzelf denk van wel, want als dat niet het geval is komen we telkens weer terecht in de cirkel van verkokering en bureaucratie waarin we nu ook al zitten, dus alles moet doorgaand bekritiseerd kunnen worden om verdere stappen te maken.

Communicatie vind plaats in cirkels waarin herhaling optreed van instant gedachten die vaak via media in het brein worden geplant en als een soort liturgie worden rondgebazuind, zolang de communicatie in de kring blijft waarin je je bevind levert het geen problemen op, je blijft dan gewoon in een spiraal zitten die geen begin en einde heeft. Kom je uit de cirkel levert het vaak problemen op omdat je andere code's hanteert dan degenen waarmee je wil communiceren. Feit is dat je soms moet leren te communiceren op het niveau van de postcodeloterij willen we onze waarheid in de cirkel stoppen.

Het bestaan is alomvattend met zowel goed als slecht in ons. Ook is  altijd vanaf het begin het kind in ons en hoewel je je daarvan niet bewust bent trekt het toch aan de touwtjes. Het kind bepaalt vaak onze handelingen! Vroeger zeurde het kind bijvoorbeeld om snoep en nu je bent opgegroeid fluistert het ons in wat we willen, bijvoorbeeld "ik wil een Harley Davidson"of welk merk schoenen je wilt hebben. Het gaat er dus om, hoeveel speelruimte heeft het kind in je? Hoe is het kind opgevoed? Kan je het nog opvoeden? Gedeeltes van je leven heb je het kind genegeerd maar nooit was het weg en bijvoorbeeld door een gebeurtenis kan het de regie in handen krijgen. Is het kind de god in ons? God is ook alomvattend en dat betekent dat hij goed en kwaad in zich verenigt.

Gedachten zijn als een lentebuitje, het voelt niet onprettig maar de zon droogt het snel weer op. Doordenken is nodig ook al lijkt het soms absurd.

Uit Eindspel van Samuel Beckett ...

Hamm ... wat gebeurt er?

Clov ... iets gaat zijn gang

 

 

29. dec, 2016

DE PARTIJ

( een licht autobiografische rimpeling in de tijd )

Na een wat druilige herfst in de jaren ’70, waarin ik ook niet helemaal wist wat ik met mijzelf aan moest en ook de koude oorlog bedenkelijke vormen begon aan te nemen, besloot ik lid te worden van de partij. Vond dat er wat moest gebeuren met de wereld en vond eigenlijk ook wel dat onze regering precies het tegenovergestelde wilde wat mij juist leek. De oplossing wist ik natuurlijk ook niet.. maar dat vrede niet uit de loop van een geweer of nog erger kwam stond wel voor me vast. Maar eigenlijk het allermeeste moest er wat gebeuren met mijzelf.

Scheurde de bon uit de radiogids van een progressieve omroep en stuurde hem naar hun partijbureau te A.

 

Een week of zes daarna op een doordeweekse avond zo rond negen uur, ik was eigenlijk wel in een rustige stemming en luisterde naar een LP van The Doors en net toen we gekomen waren bij Riders in the Storm, kippenvel weet je wel, ging de bel. Dacht nog… zal je zien vast iemand van een of ander kerkgenootschap… die liepen toendertijd de deur plat om met hun rituelen te leuren.

Zette m’n stereo wat zachter in ging naar de deur…

            Goedenavond komt het gelegen dat we even langs komen vanavond?

Twee intellectuelen in arbeidersvermomming, spijkerpak en een pakje zware shag in hun linker borstzak. Maar hun taalgebruik verraden  hen…

            Wij zijn van de partij en aangezien u zich onlangs hebt aangemeld zouden we graag een praatje met u maken.

            Ja het zou wel kunnen nu.. let maar niet op de rommel

Jezus ik lijk wel een oud wijf.

            En willen jullie wat drinken? Misschien wat laat voor koffie maar een biertje?

            Ja lekker, heeft u misschien een whisky?

Vroeg degene die was uitverkoren om het woord te doen.

            Nee sorry dat heb ik niet in huis….

Dacht dat het proletariaat altijd bier dronk, maar ja dit zijn ook maar namaak arbeiders...

            Nou dan maar een biertje ook wel lekker, dorstig weer trouwens.

Zullen we dan maar met de deur in huis vallen? Jan-Kees en ik, mijn naam is Victor, zijn kaderleden van de plaatselijke afdeling van de partij en het is de gewoonte dat we regelmatig bij onze leden op huisbezoek komen. We willen meer zijn dan de andere partijen en onze leden alle ruimte geven om mee te praten en mee doen in partijactiviteiten.

            Wat heeft u dan zo ongeveer in gedachten?

            U moet dan denken aan het bezoeken van de regelmatige bijeenkomsten waar we discussies houden over de stand van zaken en wat we er aan moeten doen en bijvoorbeeld ook als het de tijd er voor is onze aanplakbiljetten overal plakken, ook wel clandestien.

            Ja dat lijkt me wel leuk… vooral die met de koe er op vind ik heel sterk… ( haha eigenlijk was het niet de koe maar de blote dame erop die ik leuk vond…… )

            Dat kan ik me wel voorstellen maar het is natuurlijk wel zo dat het partijbestuur in tijden van actie de schema’s opmaakt wie er wat gaat doen, het zou ook heel goed kunnen dat u met een spandoek ingedeeld word om mee te lopen in een demonstratie. U moet natuurlijk begrijpen dat het belangrijk is een goede organisatie te handhaven  en dat niet iedereen kan doen wat hij of zij het leukste vind. Het partijbestuur heeft meer dan wij het overzicht van wie er beschikbaar zijn en welke competenties iedereen heeft, en natuurlijk wat er nodig is op het moment. Dus is het van belang dat we uitvoeren wat de partij voorschrijft. De partij is tenslotte van  en voor ons en dient een doel dat verder gaat wat wij op het moment kunnen zien.

            Goed… dat begrijp ik. Maar wat verder als het wat rustiger is?

            Dan gaan we regelmatig bij geselecteerde huisadressen langs om mensen waarvan we vermoeden dat ze onze zaak zijn toegedaan over de streep proberen te trekken. En natuurlijk ook bij leden, vooral degenen die we niet zo vaak op de partijbijeenkomsten zien. Kijken of de motivatie er nog is en zo nodig die wat versterken.

            Mooi… dus dat kunnen dus leuke discussies worden.

            Nou u moet natuurlijk wel begrijpen dat het belangrijk is dat we bij dit soort bezoeken eenduidig volgens de partijlijn discussiëren en voordat u op pad gaat woont u een aantal bijeenkomsten bij waarin wordt doorgenomen hoe we bij deze bezoeken te werk gaan en wat we vertellen. Ook word er besproken hoe we bijvoorbeeld daarbij gekleed gaan want weet u een eerste indruk is altijd belangrijk. En zware shag roken doet het altijd goed bij de werkende klasse…

            Ja Victor en Kees-Jan het is me allemaal duidelijk geworden, nog een biertje?

            Nee dank u het is toch al weer redelijk laat geworden en als het u duidelijk is moeten we maar weer eens gaan. We zien u binnenkort wel op de eerstvolgende partijbijeenkomst, daarvan krijgt u de komende tijd nog wel meer informatie.

            Nou ik zal alle informatie rustig overdenken en wacht met spanning op de verdere berichten, fijn avond verder nog en tot ziens.

            U ook nog een goede avond en we zien elkaar in de nabije toekomst.

 

Pffffttt waar ben ik aan begonnen, ja… moet best wat gebeuren maar of ik zo wil doen.. dit lijkt meer op het kiezen tussen twee kwaden en wie het kwaadste is… dat zou ik niet durven zeggen…

 

Uiteindelijk heb ik dan maar de toegestuurde contributie rekening genegeerd en na een paar aanmaningen werd me meegedeeld dat ik was geroyeerd. Heb daarna besloten om dit mijn eerste en laatste ervaring met de politiek te laten zijn. En als de wereld verbeterd moet worden, en dat moet hij echt wel… dan probeer ik het goede te doen, als we dat allemaal alleen maar proberen ziet het er al een stuk beter uit..

 

www.vandeweteringnico.nl

 

 

5. dec, 2016

Ook om de gedachte te weerlegen als zou ik mijn planken uitsluitend vullen met kringloopse aankopen, dit monument der Nederlandse poëzie van 1900 tot nu. Niet minder dan 1345 bladzijden met gedichten vullen dit in september 2016 door Prometheus uitgegeven boek.

Toen ik het bij mijn wekelijkse bezoek aan een van mijn favoriete boekhandels het op de plank zag staan werd ik onweerstaanbaar aangetrokken, als poëzieliefhebber wordt je sowieso niet verwend, pakte het en bladerde het door ( daar kan geen webwinkel aan tippen),  zette het weer terug en liep door. Maar een paar passen verder toch weer terug.... verdomme ik moet het hebben, dat nieuwe overhemd kan nog wel een maandje wachte.

De bloemlezer van dit momumentale werk is Ilja Leonard Pjeijffer, dichter en prozaist. Geboren op 17 januari 1968 te Rijswijk en tegenwoordig wonende in Genua. Zijn thema in zijn schrijven omschrijft hi zelf ergens als "het barre, bange oord dat werkelijkheid heet" De manier waarop hij in Genua terecht is gekomen is wel een mooi verhaal. Na een opmerking tijdens een avondje in een Leidse kroeg in 2008 plande hij met zijn vriendin een gezamenlijke fietstocht naar Rome, hij moest daarvoor op het laatste moment nog even een Batavus aanschaffen. Rome werd gehaald en op de terugweg kwam hij in Genua en daar is hij eigenlijk nooit meer weggegaan. Hij schreef er, buiten al zijn andere werk, de roman Superba die verteld over de stad, de inwoners en zijn eigen leven. Het is een mengeling van feit en fictie.

Het was niet gemakkelijk om iets uit te kiezen en waarschijnlijk vind u de keuze wel wat verrassend... maar ik heb gekozen voor een gedicht van Cees Buddingh' ( 1918 - 1985 ) de meeste lezers zullen hem nog wel kennen.

 

ONE O' CLOCK JUMP

 

Bind een steen om je hals,

De maan voor je ogen:

De nacht is te groot

Om alleen te zijn.

 

Een vis verschiet

In het stuurloze water.

De oever breekt af

Als marsmuziek.

 

Waar de spiegel zich sluit

Over de bevende schaduw,

Drijft een kinderklomp

Met een vuurrood zeil.

16. nov, 2016

Verzen....... schoonheid schuilt soms in het simpele.

Deze driedelige bloemleesbundel werd in 1908 voor het eers gepubliceerd door Johanna Aleida Nijland, geboren in 1870 te Hoorn en overleden in 1950 te Zeist. Aleida zoals ze genoemd werd was de dochter van een leraar Nederlands en ook zij vatte een grote liefde op voor de Nederlandse taal. Na het gymnasium ging ze letterkunde studeren in Leiden. Zij werd daar de allereerste doctor in de letterkunde in Nederland. Ook de rechten van de vrouw gingen haar na aan het hart zonder dat ze expliciet het feminisme omhelsde, maar hoe ze er over dacht komt naar voren uit de laatste stelling van haar proefschrift "Het is billijk, dat de vrouw elke werkkring geopend worde, voor welke zij geschikt blijkt te zijn

Aleida werkte het grootste gedeelte van haar leven als lerares Nederlands en bleef tot haar dood ongehuwd. Haar werk als lerares deed ze met grote toewijding en stimuleerde haar leerlingen tot theaterbezoek waarbij het opgevoerde stuk later in de klas werd besproken. Ook schreef ze onder meer een biografie over Vondel die echter nooit de aandacht kreeg die het verdiende.

De bundel die ik hier heb is de zevende druk uit 1954 uitgegeven door LJ Veen, herzien door M.H. van der Zeyde die helaas veel oudere gedichten heeft vervangen door recenter werk. In heb gekozen voor een gedicht van Pierre Kemp !886 - 1967, Het licht is Rond.

Het licht is rond

 

Het licht is rond en rolt naar alle kanten

de bergen op en af, de dalen door,

de wezens in en uit en langs de planten

stijgt het de bomen in en gaat het alles voor.

Waarheen? Ik vraag dat niet, ik kom, ik ga,

omdat mijn handen en mijn voeten,

mijn ogen en mijn hart zo moeten

en ik het licht nu eenmaal zo versta.

 

www.vandeweteringnico.nl

 

 

7. nov, 2016

Nou nee...... het ziet er niet uit. Maar al in 1962 zong Bo Diddley "You can't judge a book by lookin' at the cover" ( in Nederland scoorden de Beverwijkse The Bintangs er een klein hitje mee ). Dus toch maar de bundel aangeschaft, zonder het tegenwoordige krinloopcircuit zou het waarschijnlijk allang verloren zijn geraakt in de eeuwigheid.

Carel Steven Adama van Scheltema was het socialisme zeer toegedaan en schreef er veel gedichten over. Hij werd op 26 februari 1877 in Amsterdam geboren, studeerde een tijdje medicijnen maar begon toen een kunsthandel om zich geheel aan de literatuur te kunnen wijden. Adama wilde tot een nieuwe volkskunst komen, geen kunst om de kunst maar kunst voor de mensen om je heen. Hij zei daar ondermeer over "Een gedicht moet zijn een muziekstuk van woorden en gedachten, dat zoveel mogelijk onzer medemenschen kan worden gevoeld en begrepen", zijn gedichten zijn daarom vaak een toonbeeld van eenheid. De politieke gedichten van zijn hand verloren al snel hun populariteit maar zijn natuurgedichten hebben toch de tijd redelijk doorstaan. Verschillenden daarvan zijn indertijd op muziek gezet. Carel Steven Adama van Scheltema overleed reeds op 47 jarige leeftijd in 1924 te Bergen.

Een gedicht uit zijn bundel "Eenzame liedjes"

 

In de waaiende helm

 

De wind waait over de wereld,

door het duin en het zand en de zee,

al die halmen die buigen - die buigen -

en ik buig ook een klein beetje mee.

 

En ik kijk naar die zee en die wereld

en die duine' en die golve' en ik strooi

al dat bleeke zand door mijn vinger - 

ik vind het leven toch eig'lijk niet mooi!

 

Hoor de wind waat over de wereld -

en hij buigt me al een beetje opzij - -

ach laat me hier maar blijve' in die halmen

en laat me maar worden als zij!