omdat niemand het alleen kan doen......

 

ik heb je nodig

 

om de woeste stormen

van mijn denken

te overwinnen

 

ik heb je nodig

 

om de branding

van mijn hartstocht

te laten vervloeien

 

ik heb je nodig

 

om mijn gids te zijn

in de labyrinten

van mijn omzwervingen

 

ik heb je nodig

 

om mijn schaduw te zijn

in de woestijnen

van eindeloosheid

 

ik heb je nodig

 

om mijn ster te zijn

in de donkere nachten

van zwarte eenzaamheid

 

ik heb je nodig

 

om de plek te zijn

waar ik mijn moede hoofd

kan laten rusten

 

ik heb je nodig

 

 

liefde

 

in mij huist

de liefde

als een orgaan

in mijn diepste

binnenste

 

het laat me

glimlachen

als ik je vrolijk

zie dansen

door de straat

 

het laat mijn

mond woorden

rijgen in een

lang lint van

liefdesgefluister

 

het laat mijn

tranen parelen

als mijn vlees

lijdt, verdriet

heeft opgezogen

 

het slijpt mijn

messen van

razernij als

mijn liefde is

uit een gevallen

 

het lijdt mijn

pijn die alleen

mijn binnenste

door niets gezien

genezen kan

 

Het is altijd

de liefde

diep in mij

die het leven

levend houdt

Hier is het

waar ik zijn wil.

De wendbare 

wind die je

haren laat

wapperen als

wuivende sluiers

van besmuikte 

beloftes.

Waar ik 

je hart

kan tekenen

in het

schoongeëbde

zand.

Met vingers

ineengestrengeld

zwijgend

de waterlijn

volgen.

Waar ik jouw

lieflijke

zoetheid

proeven kan.

Waar het licht

van stilstaande

tijd gestrooid

is in

vervloeiende

bruising.

Hier is het

dat ik

vragen wil

samen

het hooglied

te zingen.

Het leven

zijn leven

te geven.

Spiegelingen

 

Mijn bestaan

het jouwe

 

Mijn denken

het jouwe

 

Telkens

kijken we

in anders

spiegelende

spiegels

 

Liefde is

soms al

verloren

voordat het

gevonden

wordt

Jij en ik

 

Misschien liefde

was het

wat jij 

zeggen wilde.

 

Heb alleen

de foto's gemaakt

geluidloos opgeslagen

in glimmende

hardheid.

 

Jij zweefde

binnen mijn

kijken

jij lachte.

 

Het is

opgeborgen

minder diep

dan ik

wilde.

 

Jij zong

liederen

in de wind

opgenomen.

 

Horen doe ik

het zingen

gaan moet ik

op weg naar

misschien illusie.

Lopen, lopen

steeds maar

lopen

onderweg

naar waar?

Omdat je

ergens

zijn moet.

Je kan 

niet

nergens 

zijn.

Dus

blijf je

lopen.

Totdat

je het

ooit

zal vinden.

Zomerdag

 

Met trippelende

vingers van licht

tekent de

dagenraad

lichtgroene banen

op het bedauwde

gewasfluweel.

 

De donkerte

heeft zich

teruggetrokken

bewegingloos

verstopt achter

samenzwerend

struikgewas.

 

Stemmen dansen

voorzichtig nog

in de zich

warmende lucht

deuren openen

stappen klinkeren

heupwiegend.

 

Ontwaakt is hij

nu, deze dag

bolletje schepijs

stracciatella

terrasje, licht

beschaduwt

flonkerende tripel.

 

De blakerzwart

gekortwiekte

schaduwen

lengen zich

kleuren steeds

grijzer, de zon

bloost rood.

 

Zwoele schemer

de donkerte

schuift weer

aan, voert

het geluk mee

de verzilverde

sterrennacht in.

 

Eeuwigheid

 

Altijd in eenzaamheid

schrijf ik mijn woorden.

 

De boomtakken golven

nijdig in de wind.

Regenvlagen parelen

snoeren op het raam.

 

Mijn tekens glanzen

op het witte papier

als gezette stappen

in verstoven sneeuw.

 

Hoelang zouden dromen

zoet zijn op mijn lippen.

Hoelang zal een vrouw

glanzen in haar ogen.

 

Hoelang tovert de maan

zilver op de golven.

Hoelang ritselen bladeren

hun liefdes melodie.

 

Slechts deze woorden

Geboren uit mijn pen.

O, dat zij voor altijd,

Voor eeuwig mag bestaan.